๑๔.บทพิจารณาสังขาร
(ทุกเวลาทำวัตรเช้าและเวลาเข้านอน)
สัพเพ สังขารา อะนิจจา.
สังขารคือร่างกาย จิตใจ, แลรูปธรรม นามธรรม
ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้วดับไปมีแล้วหายไป.
สัพเพ สังขารา ทุกขา.
สังขารคือร่างกาย จิตใจ, แลรูปธรรม นามธรรม
ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันเป็นทุกข์ทนยาก; เพราะเกิดขึ้นแล้ว แก่ เจ็บ ตายไป.
สัพเพ ธัมมา อะนัตตา
สิ่งทั้งหลายทั้งปวง, ทั้งที่เป็นสังขาร
แลมิใช่สังขารทั้งหมดทั้งสิ้น, ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน; ไม่ควรถือว่าเรา ว่าของเรา ว่าตัวว่าตนของเรา.
อะธุวัง ชีวิตัง, ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน
ธุวัง มะระณัง, ความตายเป็นของยั่งยืน
อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง, อันเราจะพึงตายเป็นแท้
มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง,
ชีวิตของเรามีความตายเป็นที่สุดรอบ
ชีวิตัง เม อะนิยะตัง , ชีวิตของเรา
เป็นของไม่เที่ยง
มะระณัง เม นิยะตัง, ความตายของเรา
เป็นของเที่ยง
วะตะ, ควรที่จะสังเวช
อะยัง กาโย, ร่างกายนี้
อะจิรัง, มิได้ตั้งอยู่นาน
อะเปตะวิญญาโณ, ครั้นปราศจากวิญญาณ
ฉุฑโฑ, อันเขาทิ้งเสียแล้ว
อะธิเสสสะติ, จักนอนทับ
ปะฐะวิง, ซึ่งแผ่นดิน
กะลิงคะรัง อิวะ, ประดุจดังว่าท่อนไม้และท่อนฟืน
นิรัตถัง, หาประโยชน์มิได้.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น