ภาคผนวก: ๓.อุททิสสะนาธิฎฐานคาถา(กรวดน้ำตอนเย็น)

๓.อุททิสสะนาธิฎฐานคาถา(กรวดน้ำตอนเย็น)

(หันทะ มะยัง อุททิสสะนาธิฎฐ านะคาถาโย ภะณามะ เส)

บทที่ ๑

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ ด้วยบุญนี้ อุทิศให้

อุปัชฌายา คุณุตตะรา อุปัชฌาย์ ผู้เลิศคุณ

อาจะริยูปะการา จะ แลอาจารย์ ผู้เกื้อหนุน

มาตา ปิตา จะ ญาตะกา ทั้งพ่อแม่ แลปวงญาติ

สุริโย จันทิมา ราชา สูรย์จันทร์ แลราชา

คุณะวันตา นะราปิ จะ ผู้ทรงคุณ หรือสูงชาติ

พรหมะมารา จะ อินทา จะ พรหมมาร และอินทราช

โลกะปาลา จะ เทวะตา ทั้งทวยเทพ และโลกบาล

ยะโม มิตตา มะนุสสา จะ ยมราช มนุษย์มิตร

มัชฌัตตา เวริกาปิ จะ ผู้เป็นกลาง ผู้จ้องผลาญ

สัพเพ สัตตา สุขี โหนตุ ขอให้ เป็นสุขศานติ์ ทุกทั่วหน้า อย่าทุกข์ทน

ปุญญานิ ปะกะตานิ เม บุญผอง ที่ข้าทำ จงช่วยอำ นวยศุภผล

สุขัง จะ ติวิธัง เทนตุ ให้สุข สามอย่างล้น

ขิปปัง ปาเปถะ โวมะตัง ให้ลุถึง นิพพานพลัน

บทที่ ๒

เย เกจิ ขุททะกา ปาณา สัตว์เล็ก ทั้งหลายใด

มะหันตาปิ มะยา หะตา ทั้งสัตว์ใหญ่ เราห้ำหั่น

เย จาเนเก ปะมาเทนะ มิใช่น้อย เพราะเผลอพลัน

กายะวาจามะเนเหวะ ทั้งกายา วาจาจิต

ปุญญัง เม อะนุโมทันตุ จงอนุโม ทนากุศล

คัณหันตุ ผะละมุตตะมัง ถือเอาผล อันอุกฤษฏ์

เวรา โน เจ ปะมุญจันตุ ถ้ามีเวร จงเปลื้องปลิด

สัพพะโทสัง ขะมันตุ เม อดโทษข้า อย่าผูกไว้

บทที่ ๓

ยังกิญจิ กุสะลัง กัมมัง กุศลกรรม อย่างใดหนึ่ง

กัตตัพพัง กิริยัง มะมะ เป็นกิจซึ่ง ควรฝักใฝ่

กาเยนะ วาจามะนะสา ด้วยกาย วาจาใจ

ติทะเส สุคะตัง กะตัง เราทำแล้ว เพื่อไปสวรรค์

เย สัตตา สัญญิโน อัตถิ สัตว์ใด มีสัญญา

เย จะ สัตตา อะสัญญิโน หรือหาไม่ เป็นอสัญญ์

กะตัง ปุญญะผะลัง มัยหัง ผลบุญ ข้าทำนั้น

สัพเพ ภาคี ภะวันตุ เต ทุก ๆ สัตว์ จงมีส่วน

เย ตัง กะตัง สุวิทิตัง สัตว์ใดรู้ ก็เป็นอัน

ทินนัง ปุญญะผะลัง มะยา ว่าข้าให้ แล้วตามควร

เย จะ ตัตถะ นะ ชานันติ สัตว์ใด มิรู้ถ้วน

เทวา คันตวา นิเวทะยุง ขอเทพเจ้า จงเล่าขาน

สัพเพ โลกัมหิ เย สัตตา ปวงสัตว์ ในโลกีย์

ชีวันตาหาระเหตุกา มีชีวิต ด้วยอาหาร

มะนุญญัง โภชะนัง สัพเพ จงได้ โภชน์สำราญ

ละภันตุ มะมะ เจตะสา ตามเจตนา ข้าอาณัติ

บทที่ ๔

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ ด้วยบุญนี้ ที่เราทำ

อิมินา อุททิเสนะ จะ แลอุทิศ ให้ปวงสัตว์

ขิปปาหัง สุละเภ เจวะ เราพลันได้ ซึ่งการตัด

ตัณหุปาทานะเฉทะนัง ตัวตัณหา อุปาทาน

เย สันตาเน หินา ธัมมา สิ่งชั่ว ในดวงใจ

ยาวะ นิพพานะโต มะมัง กว่าเราจะ ถึงนิพพาน

นัสสันตุ สัพพะทา เยวะ มลายสิ้น จากสันดาน

ยัตถะ ชาโต ภะเว ภะเว ทุก ๆ ภพที่เราเกิด

อุชุจิตตัง สะติปัญญา มีจิตตรง และสติ ทั้งปัญญา อันประเสริฐ

สัลเลโข วิริยัมหินา, พร้อมทั้ง ความเพียรเลิศ เป็นเครื่องขูด กิเลสหาย

มารา ละภันตุ โนกาสัง โอกาส อย่าพึงมี แก่หมู่มาร สิ้นทั้งหลาย

กาตุญจะ วิริเยสุ เม เป็นช่อง ประทุษร้าย ทำลายล้าง ความเพียรจม

พุทธาทิปะวะโร นาโถ พระพุทธผู้ บวรนาถ

ธัมโม นาโถ วะรุตตะโม พระธรรมที่ พึ่งอุดม

นาโถ ปัจเจกะพุทโธ จะ พระปัจเจ กะพุทธสม-

สังโฆ นาโถตตะโร มะมัง ทบพระสงฆ์ ที่พึ่งผยอง

เตโสตตะมานุภาเวนะ ด้วยอานุภาพนั้น

มาโรกาสัง ละภันตุ มา ขอหมู่มาร อย่าได้ช่อง

ทะสะปุญญานุภาเวนะ ด้วยเดชบุญ ทั้งสิบป้อง

มาโรกาสัง ละภันตุ มา อย่าเปิดโอกาสแก่มาร (เทอญ)